ความฝันพอดีคำกับรสชาติความทรงจำเปี่ยมความหมาย

ความฝันพอดีคำกับรสชาติความทรงจำเปี่ยมความหมาย

ในชีวิตนี้มีหนังสือไม่กี่เล่ม ที่อ่านแล้วเปิดโลกใหม่ๆ ของเราให้กว้างขวางออกไป หนึ่งในนั้นก็คือเล่มนี้ บอกเล่าเรื่องราวขนมผ่าน 2 วัฒนธรรม 2 ประเทศ จากวากาชิเมืองเกียวโตประเทศญี่ปุ่น สู่ขนมอบดั้งเดิมในเมืองไถจงของไต้หวัน

อันฉวิน ชายหนุ่มที่ไม่มีเป้าหมายในชีวิต ไม่รู้ว่าตนเองชอบอะไร ต้องการทำอะไร ตัดสินใจออกเดินทางเพื่อตามหาแรงบันดาลใจใหม่ เขาใช้ทักษะภาษาญี่ปุ่นของตัวเอง เข้าทำงานที่ร้านวากาชิเก่าแก่ที่เมืองเกียวโต ในเล่มจะสลับเล่าตอนที่อยู่ญี่ปุ่น ตอนที่กลับมาไต้หวันสลับกันไป

วากาชิเป็นขนมเก่าแก่ของญี่ปุ่น ในสมัยก่อนมีไว้ให้คนมีฐานะ เอาไว้ซื้อฝากในโอกาสพิเศษ เป็นชิ้นเล็กๆ ขนาดพอดีคำ วัตถุดิบพื้นฐานคือถั่ว แป้ง วุ้น กว่าจะมาเป็นชิ้น ต้องคิดเชื่อมโยงกับฤดูกาล ขนมที่ออกต้องสื่อถึงธรรมชาติ รูปลักษณ์ต้องมีความหมาย มีความสวยงาม

อันฉวินเป็นคนต่างชาติคนแรกที่ได้ทำงานที่ร้านเก่าแก่อายุร้อยปีนี้ เขาเรียนรู้การทำงานพื้นฐาน ล้างหม้อ ต้มถั่ว เปิดร้าน คุยกับลูกค้า เราจะได้เห็นสังคมการทำงานในนั้น สอดแทรกด้วยเรื่องความรักหวานปนขมของวัยรุ่น

เมื่ออันฉวินกลับมาไต้หวัน เขาได้เข้าไปทำงานที่ร้านหยางจื่อถังของคุณตา ตามคำขอร้องของแม่ ที่ร้านนั้นบรรยากาศต่างจากที่ญี่ปุ่นอย่างสิ้นเชิง คุณตาภายนอกดูดุ หัวรั้น แต่จริงจัง ล้อมรอบด้วยลูกน้องที่ตอนแรกดูน่ากลัว บรรยากาศการทำงานดูเคร่งเครียด กว่าอันฉวินจะปั้นแป้งให้เป็นขนมได้ ก็โดนตบหัวไปเป็นร้อยทีแล้วกระมัง

เราไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ที่ไถจงมีถนนขนมอบ ที่ขายขนมยอดฮิตอย่างไท่หยางปิง หรือ Sun Cake เป็นแผ่นกลมๆ ทำจากแป้งสาลีผสมน้ำตาลจากข้าวมอลต์ เมื่อนำไปอบเเล้วเนื้อเเป้งจะเป็นชั้นๆ คล้ายกับพาย พอกัดแล้วจะได้ความหวานร่วน ในเรื่องจะพูดถึงขนมหลายอย่าง เราเอาชื่อไปเสิร์ชเจอขนมใหม่ๆ เยอะแยะ ตอนแรกคิดว่า หรือจะเหมือนขนมเปี๊ยะบ้านเรา ที่มีแป้งกับถั่ว แต่ไม่ใช่ ของไต้หวันเขาจะเหมือนขนมฝรั่งที่ถูกผสมผสานความเป็นไต้หวันเข้าไป แค่อ่านก็รู้สึกอยากกินมากมาย ที่ถนนแห่งนี้มีร้านเก่าแก่รวมตัวกัน ร้านต้นกำเนิดของไท่หยางปิง ไปจนถึงร้านลูกหลานแบบหยางจื่อถัง

แน่นอนว่าชื่อร้านไม่มีอยู่จริง จากที่อ่านบทส่งท้าย แต่คงมีต้นแบบแน่นอน เราชอบที่เรื่องดำเนินไปแบบไม่สมบูรณ์ หมายถึงทุกอย่างไม่ได้เพอร์เฟค แต่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ทุกวัน อันฉวินเป็นคนธรรมดาทั่วไป ที่หาเป้าหมายในชีวิตไม่เจอ ก็ลองทำโน่นทำนี่ไปเรื่อย อยากทำก็ทำไม่ต้องมีเหตุผล ร้านหยางจื่อถังก็เป็นร้านขนมเก่าแก่ที่นับวันจะตกยุค ถูกหลงลืม ถึงจะอร่อย แต่วันนึงคนก็เบื่อ รู้ตัวอีกทีก็สูญเสียรสชาตินั้นไปแล้ว

ในเรื่องจะบรรยายรูปลักษณ์ของวากาชิแบบต่างๆ ไม่ลงรายละเอียดวิธีทำมากนัก ส่วนขนมไต้หวันจะบรรยายวิธีทำมากกว่า มีชื่อขนมมากมาย มีฉากแข่งทำขนมเล็กๆ

เป็นหนึ่งในเล่มที่ชอบ อ่านแล้วสุขใจค่ะ

ผู้เขียน: Kuang Feng (กวงเฟิง)
ผู้แปล: ภาวิตา ทองเจริญ
สำนักพิมพ์: Piccolo
ความยาว: 302 หน้า

#รีวิวหนังสือ #นิยายแปล #นิยายไต้หวัน #หนังสืออ่านสนุก #QEDรีวิวหนังสือ
ถ้าชอบรีวิวนี้ ฝากกดไลก์กดแชร์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ 😊