รักโรคจิต

รักโรคจิต

อ่านเรื่องนี้แล้วมันปวดตับจริงๆ ตามชื่อเรื่องมันเลย มันเป็นเรื่องของผู้ชายจืดๆ ไปหลงรักสาวสวยประจำห้องชื่อซาเอกิ แต่ก็ไม่กล้าไปสารภาพรักกะเค้าหรอก วันเวลาก็ผ่านไปวันๆ แบบนี้ แล้ววันหนึ่งคาสึกะลืมหนังสือไว้ที่ห้องหลังเลิกเรียน จึงกลับไปเอา แล้วก็เจอชุดพละที่ซาเอกิลืมไว้ แล้วแกก็คิดยังไงไม่รู้เก็บกลับไปที่บ้าน คิดว่าวันรุ่งขึ้นจะเอาไปคืน แต่ก็มาโดนนาคามูระข่มขู่ ว่าจะเปิดโปงซะว่าเป็นไอ้โรคจิต นาคามูระเป็นตัวสำคัญของเรื่อง คิดว่าคงจะเก็บกดจากปัญหาครอบครัว พ่อแม่หย่าร้างกัน แล้วก็มาหาที่ลง พอเจอนายคาสึกะเข้าก็พอดีเลย แรกๆ นาคามูระก็พยายามบังคับให้คาสึกะทำเรื่องโรคจิตต่างๆ นานา เอาชุดพละ (ของซาเอกินั่นแหละ) มาใส่ แต่พอเรื่องดำเนินไปเรื่อยๆ ไอ้ตัวคาสึกะเองนี่มันโรคจิตยิ่งกว่า มันพยายามสร้างเรื่องราวให้ชีวิตมันไม่ปกติ วางแผนขโมยกางเกงในผู้หญิงทุกคนไปทำงานปฏิมากรรมอะไรของมัน ส่วนซาเอกิน่ะเหรอ ตอนแรกดูนางฟ้ามาก แสนดี พอมาเจอพระเอกของเราก็อ่อนระทวย ประมาณว่าไม่เคยเจอผู้ชายมุ่งมั่นแบบนี้มาก่อน เป็นตัวของตัวเอง ตอนแรกว่าจะอ่านแว้บเดียว อู้งานนิดนึง อ่านไปอ่านมาอ่านมาติดลม งานการไม่ได้ทำเลย