ดาวหางเหนือทางรถไฟ

ดาวหางเหนือทางรถไฟ ⭐
.
ในช่วงคาบเกี่ยวระหว่างธันวาคมปี 2549 ถึงปี 2550 ทรงกลด บางยี่ขัน ตัดสินใจแบกเป้เดินทางด้วยรถไฟสายทรานส์ไซบีเรีย จากปักกิ่งผ่านเข้ามองโกเลีย เข้ารัสเซียไปมอสโคว์และไปสุดทางที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก โดยใช้เวลา 14 วัน ระหว่างทางก็จะแวะเมืองที่น่าสนใจไปเรื่อย เปิดบทแรกมาก็บอกก่อนเลยว่าทำกล้องหาย เลยไม่มีรูปให้ดู รู้สึกผิดหวังนิดหน่อย เนื่องจากเลือกเดินทางช่วง Low Season ของที่นั่น อากาศจะหนาวมาก แล้วก็เหมือนผิดที่ผิดทางไปหมด ไปดูงิ้วๆ ก็ปิด จะไปนอนกระโจมที่มองโกเลียก็หนาวเกินไป ตอนกลางคืนหนาวถึง -30 องศา แล้วก็หลงทางตลอด ภาษาอังกฤษแทบจะหาไม่เจอในเมือง เป็นการเดินทางที่ทุลักทุเล แถมโดนตำรวจจับเพราะไปถ่ายรูปที่รัสเซียเข้า ถ้าเป็นสมัยนี้จะคิดว่าทำไมไม่ดูในเน็ตล่ะ แต่พอนึกว่าออ เขียนเมื่อสิบปีที่แล้วก็เข้าใจ เรื่องที่ชอบในเล่มนี้คือระหว่างการเดินทาง การปฏิสัมพันธ์กับผู้คน ไม่ว่าจะเป็นคนในตู้รถไฟเดียวกัน คนที่เจอที่ๆ พัก การที่แผนที่วางมาล้มไม่เป็นท่า แต่ก็ไม่ได้เสียเที่ยว แล้วก็หาแผนสองไปดูพิพิธภัณฑ์ ไปร้านอาหาร ไปซาวน่าอาบน้ำแก้ผ้า เป็นการเดินทางที่เรารู้สึกว่านี่แหละที่ได้สัมผัสชีวิตชาวบ้านจริงๆ อ่ะ ไม่ใช่ไปเที่ยวถ่ายรูปแป๊บๆ แล้วกลับ แต่ก็น่ากลัวเหมือนกัน ในบางสถานการณ์ที่ไม่สามารถสื่อสารกับใครได้ ทำให้เราคิดว่าถ้าเราอยู่ตรงนั้นเราจะตั้งสติได้เหมือนคนเขียนหรือเปล่า
.
เล่มนี้หนาจริงๆ แต่สำนวนดี แต่ละบทก็มีแค่ 2-3 หน้า แต่ก็ใช้เวลาอ่านหลายเดือน เพราะอ่านๆ หยุดๆ แล้วก็ไปอ่านเล่มอื่น พยายามจะอ่านให้จบภายในสัปดาห์นี้ แล้วก็อ่านจบแล้ว เย่ๆๆๆ